Orissa India – największe owocniki Psilocybe Cubensis

Mykolodzy z pasją badają najróżniejsze szczepy różnych grzybów, w tym Psilocybe cubensis. Często też tworzą rozmaite odmiany, prześcigając się czy to w ich kształcie, masie, czy w wydajności produkcji charakterystycznych dla nich tryptamin. Czasem jednak natury nie da się prześcignąć i, według wielu znawców tematu, opisywany w tym artykule wariant jest właśnie tego przykładem. Szczep Orissa India to niesamowity twór przyrody, generujący prawdopodobnie największe owocniki ze wszystkich odmian tego gatunku. Dlatego warto poświęcić mu kilka zdań więcej. Jeśli chcesz poznać go bliżej – przeczytaj ten artykuł. Znajdziesz w nim wiele przydatnych informacji na jego temat.

Czym jest szczep Orissa India?

Zaczynając od podstaw – Orissa India to szczep Psilocybe cubensis, będący odmianą geograficzną. Oznacza to, że łysiczka kubańska występująca w konkretnych warunkach dostosowała się do nich. Stanowi więc nie odrębny, a unikalną linię genetyczną w obrębie jednego gatunku, przez co wyróżnia się cechami fenotypowymi.

Niektórzy uczestnicy dyskusji – zarówno naukowej, jak i na forach, uważają, że Orissa India swój charakterystyczny, masywny wygląd czerpie ze specyficznych mutacji. Dzięki temu wykształca wielkie (prawdopodobnie największe) owocniki ze wszystkich znanych odmian Psilocybe cubensis. Szczep ten stanowi podręcznikowy przykład różnorodności wewnątrzgatunkowej i stanowi niezbity dowód na wyjątkową plastyczność genów łysiczek.

Jak poznaliśmy odmianę Orissa India?

Choć tak wielki grzyb z pewnością nigdy by nie umknął współczesnym fanom mykologii, to na jego odkrycie mieszkańcy Zachodu musieli czekać aż do końca lat 90. XX wieku. To wtedy szczep ten został przedstawiony środowiskom mykologicznym z Europy i Ameryki Północnej przez Johna Allena, znanego także jako Mushroom John. Ten legendarny etnobotanik i poszukiwacz zarodników sprowadził go ze stanu Orissa (dzisiaj to Odisha), leżącego na wschodnim wybrzeżu Indii, nad Zatoką Bengalską. Podobno przeniósł je w formie odcisku zarodników z owocników, które znalazł w pobliżu pastwisk.

Grzyb ten bowiem, jak wszystkie inne Psilocybe cubensis, jest gatunkiem koprofilnym. Doskonale więc wzrasta na odchodach zwierząt, zwłaszcza słoni indyjskich. To solidny nawóz pod tego typu gatunki. Wzrastające na nim grzyby miały niemal nieograniczony dostęp do składników odżywczych, co najprawdopodobniej miało znamienny wpływ na rozwój takich, a nie innych cech fenotypowych – w tym wykształcanie ogromnych owocników.

Największe grzyby spośród Psilocybe cubensis – charakterystyka

Mimo że należą do jednego gatunku, grzyby Orissa India ze względu na ewolucyjną adaptację, nieco różnią się od swoich „wzorcowych” pobratymców. Dlatego poniżej zamieszczam więcej informacji o tym, jakie są typowe cechy fenotypowe i mikroskopijne tej odmiany. Opisuję też szerzej kwestię kolonizacji i warunków, które jej sprzyjają, a także potencjalnej mocy tych grzybów.

Fenotyp Orissa India i cechy mikroskopowe

Jak już kilkukrotnie wspomniałem – według najlepszych informacji, jakie są w obiegu w środowisku mykologicznym, szczep ten wytwarza największe owocniki ze wszystkich odmian Psilocybe cubensis. Ma to wpływ nie tylko na gabaryt wykształcanych „owoców”, ale i ich wygląd. Kapelusze pierwotnie są stożkowate lub dzwonkowate, z czasem otwierają się szerzej, a nawet lekko wywijają na brzegach. Ich średnica jest imponująca – może przekraczać nawet 15-20 cm. „Czapki” barwią się na głęboko cynamonowy (gdy są młode), z czasem jaśniejąc do słomkowego, zwłaszcza na krawędziach dojrzałych okazów.

Trzony są grube, włókniste i mięsiste. Ich tkanka jest bardzo gęsta – w przeciwieństwie do innych odmian dużo wolniej robią się puste w środku. Przy naruszeniu intensywnie sinieją (czasem przybierając nawet zielonkawy odcień), co świadczy o obecności psylocybiny. Blaszki natomiast są gęste, u młodych owocników blade, z czasem ciemniejące do głębokiej purpury zmieszanej z brązem. W momencie dojrzewania zarodników mogą zrobić się niemal czarne.

Wytwarzane przez grzybnię owocniki są wyjątkowo masywne. Pojedynczy grzyb ma średnio około 40-90 gramów. Jednak największe grzyby z growkitu, jakie potencjalnie dałoby się uzyskać, mogą ważyć nawet ponad 150 gramów. W porównaniu z innymi szczepami to często nawet połowa, jeśli nie większość, pojedynczego rzutu.

Ciekawe są również cechy mikroskopowe tych grzybów. Spory są gładkie i elipsoidalne. Ich ścianki zaś są dość grube z wyraźnie widocznym porem rostkowym. Natomiast wymiarami przypominają zwykłe zarodniki innych Psilocybe cubensis, gdyż mają 11-15 x 8-10 mikrometrów. Jako odcisk mają kolor ciemnopurpurowy.

Jak kolonizuje Orissa India?

Grzyby te doskonale radzą sobie na różnego typu substratach. W warunkach laboratoryjnych, gdzie liczy się wydajność, mogą wzrastać na oborniku bydlęcym lub końskim zmieszanym ze słomą (istotny bowiem jest dostęp do ligniny i celulozy). W większości przypadków jednak w zupełności wystarczy mu tradycyjne podłoże, stosowane w tworzeniu preparatów do badań. Można go więc zaszczepiać na ziarnach zbóż, np. życie czy owsie, ale też na mieszance kokosowo-wermikulitowej.

Dynamika wzrostu grzybni jest bardzo duża. Orissa India produkuje grube, sznurowate, rozgałęzione struktury, przypominające korzenie (mówimy więc o wzroście ryzomorficznym). Dzięki temu dużo szybciej transportuje składniki (niż tzw. grzybnia puszysta) i wykazuje większą odporność na ataki innych organizmów (tj. pleśni czy bakterii).

Do dynamicznego wzrostu potrzebne są optymalne warunki. Wskazuje się, że kolonizacja przebiega najefektywniej w temperaturach oscylujących w granicach od 28° do 30° Celsjusza, co przyspiesza metabolizm mycelium. Natomiast zawiązanie owocników następuje w wyniku szoku termicznego, kiedy temperatura otoczenia spada do około 23°-25° Celsjusza i grzyb zostaje wystawiony na działanie światła (naturalnego lub imitującego dzienne). Dostrzega się również efektywniejszy wzrost owocników w sytuacjach, gdy organizm ten zyskuje dostęp do bardziej wilgotnego i dobrze wentylowanego środowiska. W adekwatnych warunkach grzybnia kolonizuje ziarno przez 8-17 dni. Czasem ten czas może się rozciągnąć do nawet 4 tygodni.

Zawartość psylocybiny i psylocyny w Orissa India

Grzyby o tak dużych owocnikach niekoniecznie muszą produkować istotną ilość alkaloidów. W przypadku jednak Orissa India za gabarytem idzie większa moc. Wskazuje się, że odmiana ta jest w stanie wyprodukować średnio od 1,5% do 3% psylocyny i psylocybiny w suchej masie. Warto przy tym wskazać, że średnia dla Psilocybe cubensis wynosi około 0,5% do 0,9%. Szczep ten więc plasuje się sporo powyżej średniej i może konkurować z bardziej zasobnymi w tryptaminy wariantami.

Z tych powodów pod względem mocy porównuje się go do innych, mocnych odmian. Niektórzy zestawiają doświadczenia związane z Orissą z tymi, jakie powodują Penis Envy lub B+. Ma ona powodować silne wizualizacje i głębokie, emocjonalne przeżycia.

Orissa India – dla kogo to dobry materiał badawczy?

Zarówno growkity, jak i grzybnia w płynie Orissa India, nie zawierają zakazanych alkaloidów. Dlatego są doskonałym materiałem badawczym dla każdego hobbystycznego mykologa. Silna grzybnia i odporność na wahania parametrów czy potencjalne skażenia czynią ten szczep dobrym wyborem również dla początkujących amatorów. Jednak bardziej doświadczeni badacze też odnajdą przyjemność w obserwowaniu pracy grzybni tej odmiany. Dlatego warto dać jej szansę.